Gęstość tkanki kostnej młodych sportowców

Aleksandra Pusz-Sapa: Gęstość tkanki kostnej młodych sportowców, 15, 2026, 331-338.

Streszczenie

Wprowadzenie. Tkanka kostna jest tkanką, która podlega dynamicznym odmiennym procesom kościotworzenia i resorpcji, które decydują o stopniu jej mineralizacji. Uzyskanie wysokiej masy kostnej w dzieciństwie i w okresie dojrzewania jest istotnym czynnikiem warunkującym zdrowie szkieletu osób dorosłych. Wśród nieinwazyjnych metod oceny gęstości tkanki kostnej za „złoty standard” uznawana jest densytometria, czyli DXA (Dual-energy X-ray Absorptiometry).

Cel badania. Celem pracy była ocena tkanki kostnej piłkarzy nożnych w porównaniu do grupy osób nieuprawiających sportu. Dla zbadania obu grup zastosowano metodę DXA (Dual-energy X-ray Absorptiometry).

Materiał i metoda. Badaniem objęto 120 osób płci męskiej w wieku 20–30 lat. Grupę sportowców stanowiło 60 piłkarzy nożnych z co najmniej 10-letnim nieprzerwanym okresem czynnego uprawiania piłki nożnej. Grupę kontrolną tworzyło 60 zdrowych mężczyzn nieuprawiających żadnego rodzaju sportu. Oceniane parametry uzyskano przy użyciu densytometru Lunar iDXA (GE Healthcare). Analizie poddano następujące parametry: BMC, BMD i Z-Score odcinka L1-L4 kręgosłupa lędźwiowego.

Wyniki. Uzyskano wyższe wartości ocenianych parametrów w grupie sportowców w porównaniu do grupy kontrolnej. Różnice wartości BMC i BMD były istotne statystycznie, nie odnotowano istotności statystycznej dla różnicy wskaźnika Z-score odcinka L1-L4 kręgosłupa lędźwiowego.

Wnioski. Uzyskane w prezentowanej pracy wyniki wskazują, że czynne uprawianie dyscypliny sportowej wpływa na zwiększenie gęstości kości.

Słowa kluczowe: zawartość mineralna tkanki kostnej (BMC), gęstość tkanki kostnej (BMD), Z-Score, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska (DXA)