Wpływ leczenia uzupełniającego na gęstość mineralną (BMD) kości kobiet operowanych z powodu raka piersi

Joanna Sobczyk: Wpływ leczenia uzupełniającego na gęstość mineralną (BMD) kości kobiet operowanych z powodu raka piersi, 15, 2026, 79-86.

Streszczenie

Celem pracy była ocena zmian gęstości mineralnej kości (BMD) u kobiet operowanych z powody raka piersi, u których zastosowano leczenie uzupełniające w formie chemio- radio- i hormonoterapii albo radioi hormonoterapii.

Badaniami objęto 60 kobiet w przedziale wiekowym 49–75 lat, operowanych z powodu raka piersi, u których zastosowano leczenie uzupełniające. Do grupy A (N = 30) należały pacjentki, u których zastosowano leczenie w postaci chemioterapii, następnie radioterapii połączonej z jednoczesnym przyjmowaniem leków hormonalnych. Grupę B (N = 30) stanowiły kobiety leczone radioterapią skojarzoną z jednoczasowym leczeniem hormonalnym.

Badania densytometryczne wykonano aparatem Lunar iDXA (GE Healthcare) z oprogramowaniem en- CORE (LU43619PL) techniką dwuwiązkowej absorpcjometrii rentgenowskiej z rekonstrukcją obrazu, zgodnie ze standardowymi protokołami skanowania i pozycjonowania producenta.

Każda badana kobieta miała wykonywane trzy pomiary: całe ciało, kręgosłup lędźwiowy i nasady bliższe z szyjkami kości udowych. Badanie densytometryczne zostało wykonane dwukrotnie – po zdiagnozowaniu pacjentki (przed zabiegiem operacyjnym) i 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia uzupełniającego.

Na podstawie uzyskanych wyników sformułowano następujące wnioski:

1. U kobiet po zabiegu operacyjnym z powodu raka piersi, u których zastosowano leczenie uzupełniające, stwierdzono istotne statystycznie obniżenie wartości BMD. U kobiet leczonych chemio-, radio- i hormonoterapią – w szyjce kości udowej prawej; u kobiet leczonych radio- i hormonoterapią – w nasadzie bliższej kości udowej lewej.

2. Porównując wpływ leczenia w obu grupach, stwierdzono statystycznie istotnie większy spadek BMD dla szyjki kości udowej prawej w grupie kobiet leczonych chemio-, radio- i hormonoterapią w stosunku do grupy leczonej radio- i hormonoterapią.

3. Uzyskane wyniki dowodzą, że leczenie uzupełniające u kobiet chorych na raka piersi wpływa negatywnie na gęstość kości. Większa różnica wartości parametrów obserwowana jest u kobiet leczonych skojarzeniowo chemio-, radio- i hormonoterapią.

4. Otrzymane wyniki są podstawą do stwierdzenia, że badania DXA powinny być rutynowo wykorzystywane do monitorowania gęstości kości u wszystkich pacjentek leczonych na raka piersi z wykorzystaniem każdego rodzaju terapii uzupełniającej.

Słowa kluczowe: rak piersi, DXA – dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, BMD – gęstość tkanki kostnej